Posted on / by cem / in Geen categorie

Surreal Takeover of Dizzy



Op 28 februari wordt Jazz Cafe Dizzy overgenomen door het kunstduo Mau2, en zullen ze hun multidisciplinaire talenten gebruiken om je mee te nemen in hun wereld. Om ze te introduceren hebben we een interview gedaan met het kunstduo, zodat ze zelf kunnen vertellen over hun zelf, hun kunst, en hun leven.


Wie zijn jullie? Vertel wat over jullie zelf.

Mauricio: We zijn een kunstduo. We heten Mau2 omdat zij Maureen heet en ik Mauricio. We schilderen, we maken kleding, en we maken muziek. We zijn elkaar in Rotterdam tegengekomen bij Blaak, bij de bieb. We zijn er vrij snel achter gekomen dat we allebei dezelfde muzieksmaak hadden. We zijn ook samen gaan tekenen, en toen zijn we ook nog eens verliefd geraakt. We hebben fashionshows gedaan, een paar exposities, wat optreden, maar we zijn nu bezig met de volgende stap om established artiest worden. Voorheen deden we alles samen. Wij zijn allebei ook bezig om solo werk de wereld in te brengen, en daarvan zal er ook wat te zien bij Dizzy.

Gaan jullie dit uitbrengen onder jullie eigen artiesten naam?

We hebben een artiesten naam voor Maureen, maar die is nog een beetje geheim. Ik ga gewoon onder Mau, en ik heb ook een project met een vriend van me. Het staat bekend onder Tram 17 op spotify, of onder Radio Desafinado op Soundcloud. Daar staan ook wat vroeg werk, twee gedichten waarmee mijn journey is begonnen. Het geeft een goede impressie van waar ik over schrijf, en dat wordt 28 februari ook gepresenteerd.

Wat voor muziek is het?

Er zijn elektronische elementen, maar het is vooral gemaakt met mensen die vaak in Dizzy staan. Het is daardoor ook zeker echt een live vibe. Het is heel erg geïnspireerd door de energie van Omar-K op vrijdag, dat iedereen laat dansen. Four-on-the-floor, afrobeats, heel veel funk, hip-hop, beetje jazz, en lekker jammen, het laten ontstaan.

Klinkt goed. En daarnaast maken jullie ook nog kleren en andere kunst. Waar krijgen jullie inspiratie van?

Er zijn een paar artiesten, maar ik denk dat Jean-Michel Basquiat voor mij (Mauricio) de grootste is, het surrealisme. Ons kledingmerk heet ook Surreal By Mau. Dit is deels door mijn psychologische struggles. Op een gegeven moment zat ik in een psychose, en zei mijn ex-vriendin “Wow, je ziet het allemaal heel surrealistisch”. Dat besefte ik nog niet, voor mij was het gewoon de waarheid. Toen ben ik mij gaan verdiepen in de surrealistische kunst en eigenlijk is dat wel goeie manier om mijn levensblik uit te leggen.

Maureen gebruikt iets meer kleur en iets meer blijdschap en vormen, maar wel heel expressionistisch. Haar grootste inspiratie is Gustav Klimt. Ik ga niet te veel weggeven over de schilderijen die we gaan hangen, maar ze zijn heel groot. Groter dan we ooit hebben gedaan. Het mooie daarvan is, is dat je hele lichaam in het kunstwerk kan zetten, Je bent ook heel moe als je klaar bent met schilderen. Niet alleen door alle verf die je nodig hebt om het doek te dekken, maar ook omdat je door de grote vormen je hele arm en hele schouder gebruikt. We hadden ook spierpijn de dag erna.

Dat klinkt bijna als een soort van dans.

Ja precies. Dus dat is wat ons inspireert.

Hoe lang leven jullie al in Rotterdam?

Maureen: Ik woon hier mijn hele leven al, ik ben hier geboren.

Mauricio: Een echte Rotterdammert!

Maureen: Jawel

Mauricio: Ik ben import. Ik ben op mijn achttiende pas in Nederland komen wonen. Ik woonde eerst in Den Haag, en toen ik af was gestudeerd wilde ik naar de grote stad. Den Haag is best wel stil en rustig, maar toen kwam ik hier en vond ik alles wat ik wilde. Ik kwam naar Rotterdam rond 2016, 2017, net voordat het soort van ontplofte. Het eerste jaar heb ik op vrij verschillende plekken gewoond. Ik heb ook veel kunst gemaakt in die tijd, maar het was vooral heel duister, over de teleurstelling in de wereld. En toen kwam Maureen in mijn leven! Er is toch wel licht bijgekomen en zijn er mooie dingen gebeurd. Ik ben in Dizzy ook een soort van familiegevoel gaan vinden, want mijn eigen familie woont nog in het buitenland. Gewoon een beetje warmte en liefde, en dat het niet allemaal zo duister en koud hoeft te zijn, dat er ook optimisme te vinden is in de stad.

Het lijkt ook wel een beetje op de ontwikkeling van Rotterdam zelf. Rotterdam heeft zelf natuurlijk ook een soortgelijke verandering doorgemaakt. Heb je dat als Rotterdammer (Maureen) dat misschien ook zo ervaren.

Mauricio: Ja zeker

Maureen: Ja, het voelt ook een stuk groter.

Mauricio: Behalve op zondag.

Maureen: Niet alleen zijn er meer mensen,

Mauricio: en toeristen!

Maureen: maar ze zijn ook meer gaan bouwen en om te zorgen dat het aantrekkelijk wordt.

Mauricio: Evenementjes enzo. Ik was met Hanjo bij Jazz International. Dat was ook echt een eyeopener. Ik dacht bij mijzelf, bij deze broederschap wil ik horen. Dit zijn mijn peers, jazz muzikanten, rappers, poëten. Vaak hebben mensen niet zo snel een idee van wat wij maken. Wanneer we het uitleggen hebben mensen vaak van “Wat moet ik me er dan bij voorstellen?”, maar bij hun is het “Cool man, coole hoek!”. Heel fijn, echt heel fijn. Wij voelen ons ook vaak niet echt thuis met onze leeftijdsgenoten omdat we het vaak over andere onderwerpen hebben, zij zitten vaker in de partyscene. Ik ben momenteel 26.

Maureen: Ik ben 21.

Mauricio: en Dizzy is onze stamkroeg. Wij gaan eigenlijk nooit echt uit naar een club.

Maureen: Alleen als er iets bijzonders is.

Mauricio: een paar concertjes pakken we wel. Maar Dizzy is wel echt onze stamkroeg. Grappig genoeg, was het ook de stamkroeg van mijn moeder. Zij heeft hier op Scapino gezeten, en ze heeft bij Dizzy nog nachten door gedanst waar Herman Brood of Jules Deelder er ook waren. Je voelt het wel dat de energie in het gebouw zelf hangt. Ik heb tijden gehad dat ik moest huilen tijdens een optreden omdat het zo mooi was. Het is een beetje een magische plek geworden, een tempeltje waar we onszelf vinden. Elke avond is anders, soms ben je de hele avond aan het dansen, soms juist aan het luisteren en soms heel veel aan het drinken. En soms sta je er zelf, en dan is het net een bovennatuurlijke gebeurtenis. Dan gaat de tijd heel langzaam, en dan weer heel snel. Het is heel raar om je naam op het bord te zien. Vroeger moesten we Cem vragen of we op een rustige avond een beetje op de piano mochten kloten, en nu hebben we gewoon onze eigen avond. Dat is heel mooi.

De eerste keer dat ik ooit in Dizzy stond, dat was ook zo’n fiasco. Dat was zo slecht gegaan, en er waren zo veel mensen om te kijken. Zo hoort het eigenlijk ook, je hoort zo finaal op je bek te gaan.

Dan heb je dat ook weer achter de rug!

Dan kan het alleen maar beter gaan. Gelukkig zijn we die fase over.

We hebben ook een band, en een bandleider, Irvin. Mensen denken altijd dat de leadsinger de bandleider is, maar dit is zeker niet het geval. Irvin is echt de baas, dirigent, de persoon die de groove aangeeft.

Maureen: Hij hoort ook alles, je kan niet even door hem heen tikken ofzo.

Mauricio: We hebben ook een bassist en een gitarist die elkaar heel goed begrijpen en dat is heel nice. De gitarist Nielsen Stenk maken we ook muziek mee. Maureen haar solo werk is eigenlijk allemaal door hem geproduceerd. Oscar is bassist en die kent Nielsen heel goed, en hij is een heel relaxed persoon. Dit is dan de core, maar we hebben via Oscar ook een pianist erbij. De hele band zijn ook vrienden met elkaar, en dat scheelt ook heel erg. Dan heb je eigenlijk dat ze een soort spaceship voor je bouwen, en je er alleen maar hoeft in te zitten. Dat is heel nice. Ze hebben ook heel veel eigen smaak en hun eigen mening aan die nummers gegeven. Het voelt niet alsof we hun inhuren, maar dat we echt samen bezig zijn.

Maureen: Echt een teamproject, we zijn ook altijd aan het jammer on stage. Er verdwijnen dingen en er komen dingen bij. Het is heel vrij en heel relaxed.

Mauricio: Als ze opkomt, dan zegt ze gewoon nog een verse. De chorus hoeft dan ook nog niet te komen.

Maureen: Het is fijn dat de mensen in Dizzy er ook voor open staan. Dat het soms een beetje veel, lang, en groot wordt.

Mauricio: Shoutout naar de band!

28 Februari hebben jullie een exhibitie in Dizzy. Kunnen jullie er wat over vertellen?

Het idee is om Dizzy over te nemen. Wanneer je binnen loopt moet je niet het gevoel hebben dat je in jazzcafé Dizzy bent, maar in onze fantasie wereld. We hebben grote schilderijen, we hebben kleinere schilderijen. We gaan zelfs met de bedieners wat speciaals doen. Er komt iemand die je verwelkomt en verteld hoe de wereld in elkaar zit, en wat de rol van haar en mij in die wereld is. Er komt ook iemand die cocktails gaat maken. We hebben een DJ, en we hebben de muziek ook afgestemd op het wereldje. Muziek die wij bijvoorbeeld ook in onze modeshows hebben gebruikt, maar ook nummers die wij vaak luisteren voor inspiratie. Je krijgt onze wereld. Er komen twee surprise acts die ik nog niet ga aankondigen. Damares is er, zij gaat haar eigen ding doen, en we gaan ook wat nummers samen doen zoals vanouds. Ik ga ook wat van mijn solo EP doen, dat is een beetje een spoken-word en hip-hop mix. Verder wil ik er niet heel veel over vertellen, het moet wel een beetje een surprise worden. We doen het wel vaker, en het is ook een formule waar we mee spelen.

Maureen: Het is ook een bonding momentje omdat er zo veel verschillende mensen komen. Een familie idee.

Mauricio: Er komen ook vaak verschillende vrienden van onze kringen, en het is raar omdat ze elkaar altijd toch altijd wel mogen. Het maakt ons ook een beetje zenuwachtig moet ik eerlijk zeggen, er zijn wat grote evenementen die dag. Dus kom naar Dizzy, we hebben jullie nodig, en laten we er wat moois van maken.

Dank jullie wel en tot 28 Februari!